Zapowiedź

Tak jak w tytule i wcześniej - zapowiadam pojawienie się 3 postów prozaicznych do 10 czerwca! To będzie taki mały powiedzmy... artykuł.

Wiersz - Po walce

Czas powstać z martwych
Jak ognista feniks
Czas dziś wzrosnąć
Jak Pałac Kultury

Ja... musiałam wygrać
Z traumami
Ja... byłam uśpiona
Zbyt długo

Czas opuścić mój zimny
Mój zimny cień
Ja... jestem w drodze
Ja... dziś wracam

Pierwsza notka po długim czasie

Witajcie!

Już drugi rok studiów się kończy, a ja dopiero teraz po długiej ciszy się odzywam... Tak, wiem, to coś niepodziewanego. Zapewne myśleliście, że porzuciłam blogi... Tylko, że dzieci się po prostu nie porzuca.

Dwa ostatnie lata mojego życia to było istne szaleństwo. Dziękuję Bogu, że w ogóle żyję i mogę "odstopować" swoją twórczość właśnie dziś. 10 maja 2019 r.

Za chwilę pojawi się nowy wiersz, może nawet kilka, może nawet artkuł, może nawet opowiadanie na innym blogu...

No cóż, bądźcie czujni. :)

Pozdrawiam

Konkursy

Witam kochani! (Tak ja wciąż żyję...) Chciałam ogłosić, że od jakiegoś czasu zajmuję się wydaniem swojej książki, dlatego też postanowiłam wziąć udział w paru konkursach.  Część wierszy zaczerpnę z tego bloga, napiszę parę nowych i już kilka mam gotowych, ale na razie nie będą się one pojawiać na blogu. Trochę cierpliwości i będziecie czytać moje wiersze w tomiku i być może moje opowiadania czy powieści itp. A! I jeszcze jedna dobra nowina! Dostałam się na studia polonistyczne na UW! Okay to tyle na teraz. Pozdrawiam :)

Wiersz - O pamięci

O pamięci

Świat mógłby być piękny…

Moglibyśmy żyć w utopijnej rzeczywistości
Ale ludzie nigdy się nie nauczą

Mogłoby nie być wojen…
Ale ludzie nie szanują pamięci
Ludzie nigdy się nie nauczą

Krwawe piwnice jeszcze nie

Ostygły. Ale ludzie się śmieją
Ludzie nigdy się nie nauczą

Chodzimy po szczątkach bohaterów

A ludzie nie zwracają na to uwagi
Ludzie nigdy się nie nauczą

Pola chwały jeszcze żywe…

A ludzie popełniają te same błędy
Ludzie nigdy się nie nauczą

Ludzie nigdy się nie nauczą szacunku

Ludzie nigdy się nie nauczą dobra
Ludzie nigdy się nie nauczą…

Ludzie pozwolą wymrzeć pamięci…

Ludzie gonią w smolistą ciemność
Ludzie nigdy się nie nauczą

Poświęć chwilę ludziom, którzy walczyli

Abyś żyć mógł. Uszanuj wydarzenia
Które historia podkłada ci pod nos

Naucz się człowieku wysuwać
Wnioski. Naucz się nim zapomniana
Historia ugryzie cię w ucho

Interpretacja

Każdy może interpretować moje wiersze na swój własny sposób. Ja doskonale wiem, co miałam na myśli i to nic złego, jeśli ktoś dopatrzy się czegoś zupełnie innego.
W ostatnim wierszu pisałam o przeżywaniu tańca, jako w pewnym rodzaju cudownej chwili... Wręcz magicznej. Ale jest to także porównanie miłości do tańca...
PS. Napisałam tą notkę, ponieważ uznałam to za słuszne.Dziękuję za uwagę.

Wiersz - Pierwszy taniec miłości

Pierwszy taniec miłości

Świeczki płoną jasno

Cicha głośna muzyka

Twarzą w twarz

Pierwsze pocałunki

Ledwie oddychając

Skóra przy skórze

Ciepło serca

Pierwszy taniec miłości